सात दलका नेताहरू टिम्मुर दल्नेमात्र हैन, सिस्नो पानी छप्काउनेजस्ता छन्
सन्त खरेल
शहरमा बस्ने असामी र गाउँमा बस्ने साहु रहेछन् । गाउँतिर केबुल लाइन गएको थिएन । नेपाल टेलिभिजनले जे कार्यक्रम दिन्छ त्यही हर्ेर्ने हो । असामीको कोठामा टेलीभिजनले पचासौं कार्यक्रम दिएको थियो । पैसा अशुल्न गएका साहुले एकचरण पैसाको कुराकानी गरेपछि टेलीभिजनमा आँखा गडाए । एकसे एक कार्यक्रम हर्ेन थाले । कतै चलचित्र, कतै दोहोरी, कतै रामदेवको योगा, कतै रेश्लिङ, कतै खेलकूद, कतै गाडी कुदाउने प्रतियोगिता, कतै धार्मिक प्रवचन, कतै समाचार, कतै धारावाहिक कतै फाइट चलेको थियो । रिमोट थिच्यो एकछिन् हेर्यो । एकछिन्-एकछिन् गर्दा-गर्दै उनको घण्टा-दर्ुइ घण्टा वितेको पत्तै भएन । पैसा माग्न म्यात्तै भुले । अझ खान भनेर ल्याइदिएको चिया पनि चिसो भएछ । एकैचोटी साँझ परेपछि बल्ल घर जाने याद भयो । साहुलाई टेलीभिजन खोलेर रिमोट हातमा थमाइदिनु पर्छ, साहु छल्न सजिलो हुन्छ । तर सबै साहुलाई भने हैन । शहरमा बसेका, केबुल जोडेका साहुलाई असामीको टेलीभिजनले कुनै आकर्षा गर्दैन । (more…)
