दिल साहनी
पर्ूवर्ं मेचीदेखि पश्चिम महाकाली र उत्तर मुस्तांगदेखि दक्षिण मर्चवारसम्म फैलिएको नेपालमा एक दिनमा सालाखाला एक हजार मान्छे दिनदिनै कुटाकुट गर्दा हुन् । कसैले कसैलाई रक्सी खाएको झोंकमा पिट्दा हुन् । कसैले कसैलाई रक्सी खान नपाएको झोंकमा पनि पिट्दा हुन् । कसैले कसैलाई किन बोल्दैनस् भनेर कुट्दा हुन् । कसैले कसैलाई बर्ता बोल्छस् भनेर पनि पिट्दा हुन् । कसैले कसैलाई त मलाई किन नमस्कार गरिनस् भनेर पनि पिट्दा हुन् । कसैले कसैलाई पकेटमार भनेर पनि पिट्दा हुन् । कसैले कसैलाइै चोर भनेर पनि पिट्दा हुन् । कसैले कसैलाई घुस खायो भनेर पनि पिट्दा हुन् । फेरि कसैले घुस खाएन भनेर पनि पिटेका होलान् । कसैले कसैलाई सा“ध-सीमा मिच्यो भनेर कुट्दा हुन् । कसैले कसैलाई अंश दिएन भनेर पनि कुट्दा हुन् । कसैले कसैलाई मलाई किन अंगुलो देखाइस् भनेर पनि कुट्दा हुन् । मालिकले नोकरलाई कुटेका होलान् । कतै नोकरले मालिकलाई पनि कुटेका होलान् । कसले कसलाई किन कुट्दा हुन् त्यसबारेमा कुरा गर्दै जाने हो भने एउटा महाभारत नै तयार हुन सक्दछ । तर पनि कुरा अझ पूरा नभएको स्थिति सिर्जित हुन सक्दछ । यसैले सबभन्दा राम्रो कुरा के हुन्छ भने यो मुलुकमा दिन दिनै सालाखाला एक हजार मान्छेहरू पिटिएका हुन सक्छन् । यसरी यो वा त्यो बहानामा मान्छेहरूमाथि बल प्रयोग गर्ने वा कुनै खून खरावामा लाग्ने मान्छेहरू मण्डले पनि हुन सक्छन् । पंचे पनि हुन सक्छन् । (more…)