ऋतुराज
दाईं हाल्ने परालको घानमा नारिएका गोरूको माझमा गएर दाम्लो घाँटिमा छिराएपछि गोरू जसरी घुम्ने गर्छन् त्यसरी नै घुम्नर्ुपर्छ । घुम्न चाहेन भने दाम्लोले लतार्छ । नेपालको सत्तामाथि दाईंहाल्ने क्रममा नागरिएका सातओटा गोरूको माझमा आठौं गोरू बनेर नारिन माओवादी पनि गयो । पाँचओटा मन्त्रालयको जिम्मेवारी पायो । सरकारमा गइसकेपछि अरू जसरी हिँडेका छन् त्यसरी हिँड्नर्ैपर्छ भन्ने आम मान्यता रहन्छ । सरकार भएपछि सरकारकै रूपमा देखिनु पर्छ । यो सरकार हुनुको वाध्यता हो । राजावादीहरू, राप्रपाहरू बाहेकको अहिलेको यो सत्तामा सबै समाविष्ट छन् । कोही प्रतिपक्ष छैन । सबै सत्ता पक्ष । त्यसैले यो बहुमतको सरकारको हो । अहिलेको सत्तालाई यसरी नै बुझ्ने गरिएको छ । माओवादीलाई सबैले सत्तापक्ष अथवा सत्तारूढ दल भनेर बुझ्छन् । र, माओवादी र नेपाली कांग्रेस, एमाले एउटै लिकमा हिँडेको भन्ठान्छन् । सारमा जे होला रूपमा यही नै वास्तविकता हो ।
कुरा दोलखा र पाँचथरतिर मोडौं । दोलखामा प्रमुख जिल्ला अधिकारी माओवादी वाइसीएलको आक्रमणमा परे । प्रजिअमाथि आक्रमण हुनुको कारण भने निश्चय नै छ । माओवादी निकटका व्यक्तिले एकजना राजावादी कार्यकर्तालाई कालोमोसो दले । कालोमोसो दल्नाको पनि कारणहरू छन् । उसले त्यहाँ राजतन्त्रका पक्षमा राजनीति गर्दै आठ दल र जनआन्दोलन-२ को खिल्ली उडाइरहेको थियो । राजावादी चम्चेहरूले पुरानो राजतन्त्रात्मक संसदीय संविधानको आडमा कालो दल्नेमाथि र्सार्वजनिक अपराधअन्तरगत जिल्ला प्रशासन कार्यालयमा उजुरी दिए । उजुरवालाको उजुरी तुरून्तै सुनेर माओवादीका कार्यकर्तालाई पक्रियो । उनीहरूलाई छाडियोस् भन्ने माओवादीको आग्रह रह्यो । प्रशासनले मुद्दा चलाउने क्रम अघि बढायो । त्यहाँ राजावादी गन्ध देखियो । त्यसले भनाभनको रूप लियो । बढ्दैजाँदा उग्र भयो । तोडफोड भयो । प्रशासनले थप अरूलाई गिरफ्तार गर्‍यो । त्यसक्रममा प्रजिअ पनि धक्कामुक्कीमा परे । एकजनालाई छाड्न आग्रह गर्न जाँदा अरू दर्जनौंलाई गिरफ्तार गरेपछि त्यसको विरोधमा दोलखा बन्दको कार्यक्रम अगाडि सार्नुपर्‍यो । यही नै दोलखाको वास्तविकता हो । (more…)