वसन्त पोखरेल

पर्ूर्वी नेपालमा श्रीमान् र श्रीमतीबीचको झगडाले झण्डै छ घण्टा राजमार्ग बन्द गरियो । श्रीमान्ले रक्सीको तालमा श्रीमती पिटेछ । श्रीमतीको आफू आबद्ध भएको महिला संगठनमा गएर उजुरी दिइन् । श्रीमान्लाई झिकाइयो । श्रीमान् पनि त्यसरी लत्रक्कै गल्नेवाला परेन । बहस अगाडि बढ्यो । दर्ुइ गुट बन्यो । विवाद चर्कियो । त्यसपछि सुरु भयो चक्काजाम । अन्त्यमा सहमति भएपछि चक्काजाम खुल्यो । हजारांै यात्रु ६ घण्टा अलपत्र परे । यही भदौ १४ गतेको घटना हो यो । नेपालको जनजीवनको अहिले कुन ढंगबाट अघि बढ्दै गएको छ भन्ने यो सानो नमूना हो । यो हड्तालले गिनिजबुकमा स्थान पाउँंछ पाउन्न थाहा भएन तर , अराजकताको यो पराकाष्ठा भने पक्कै हो ।
कुनै पनि घट्ना भयो भने हाम्रो आँखा पात्रमा जान्छ । जसले यस्तो कार्य गर्छ त्यसलाई हामीले दोष दिएका हुन्छौं । हाम्रो नजरिया यस्तै छ तर, यो घट्नालाई हामीले पात्रमा लगेर जोड्नुको साटो यदि राज्य व्यवस्थासँग जोड्यो भने त्यसको उत्तर पाइन्छ । जस्तैः सरकारी वार्ता टोलीका संयोजक रामचन्द्र पौडेल र मधेसी जनअधिकार फोरम नेपालका संयोजक उपेन्द्र यादव भएर हालै २२ बुँदे सम्झौता गरे । त्यसको एउटा बुँदामा भनिएको छ -ँमाओवादीद्वारा कब्जा गरिएका घर-जग्गा र सम्पत्ति फिर्ता गर्ने-गराउने क्रम जारी रहेको र उनीहरूद्वारा कब्जा गरिएका हातहतियार समेत हकवालालाई फिर्ता गराउने कार्यलाई तदारूकताका साथ अगाडि बढाउने …।’ माओवादीको सर्न्दर्भमा वार्तामा यस्तो बुँदामा सम्झौता गर्ने, त्यो पनि माओवादीको अनुपस्थिततिमा र असहमतिमा कसरी वार्ता टोलीले हिम्मत गर्न सक्यो । यो बुँदालाई माओवादीले सहर्षस्वीकार गर्‍यो भने त ठीकै छ, माओवादी पार्टर्ीी हैसियत यस्तै रहेछ भनेर बुझिएला, यदि यसलाई सो पार्टर्ीी आफ्नो प्रतिष्ठानको विजय बनाई विरोधमा उत्रियो भने त्यसले कस्तो ँमोड’ ल्याउला - यस्तो घृष्ठता गर्ने प्राधिकार वार्ता टोलीले कहाँबाट पायो - (more…)