ऋतुराज
नेपालकालागि अमेरिकी राजदूत जेम्स एफ मोरियार्टर्ीी केहीदिनअघि वीवीसी नेपाली सेवालाई सायद अन्तिमअन्तरवार्ता दिँदै भनेका थिएः ँनेपाल युद्ध निर्यात् गर्ने देश नबनोस् भन्ने अमेरिकाको राजनैतिक तथा सामरिक स्वार्थ हो ।’ अमेरिकाले नेपाललाई वास्तवमा सही ढंगले बुझेको रहेछ भन्ने यो भनाइले बताउँछ । नेपाली जनयुद्ध अमेरिकाकोलागि कति टाउको दुखाइको विषय रहेछ, कि अमेरिकाले नेपालको माओवादी आन्दोलनलाई तथा अहिले माओवादीको सरकार प्रवेशलाई कुन नेत्रले हेरेको रहेछ त्यो कुरा प्रष्ट हुन्छ । (more…)

Larry Everest
“I think we’ve got to be prepared to take aggressive military action against the Iranians to stop them from killing Americans in Iraq. And to me, that would include a strike over the border into Iran…”
-Senator Joseph Lieberman, interviewed on CBS News Face the Nation, June 10
This statement by Lieberman is the latest in a string of charges, warnings, and military threats against Iran by the Bush administration, others in the U.S. ruling class, and international allies of the United States. They reflect the rapid and profound intensification of contradictions across the Middle East, rising tensions between the Bush regime and the Islamic Republic of Iran, and the grave danger of a U.S. military attack on Iran. Most people, including many deeply opposed to the Iraq war, are either unaware of or greatly underestimate this danger. This situation must change—now. Any U.S. attacks would be unjust and criminal no matter the pretext. It would represent a major escalation—with unpredictable consequences—of naked imperialist aggression by the U.S. in the Middle East. (more…)

खिमलाल देवकोटा
१. पृष्ठभूमिः
राष्ट्रियता अंग्रेजी शब्द ल्ब्त्क्ष्इल्ब्ीक्ष्त्थ् को नेपाली अनुवाद हो । यसको अर्थ जातीयता पनि हुन्छ । त्यसकारण राष्ट्रियता र जातीयता दुवैका अर्थमा यो शब्दलाई लिनर्ुपर्छ । त्यसैले यस टिप्पणीमा जातीयता जनाउने अंग्रेजी शब्द ल्ब्त्क्ष्इल्क्ष्त्थ् को अर्थमा राष्ट्रियता र बाह्य हस्तक्षेपमा सिधै जोडिएको विषयमा जनाउने अर्थमा बाह्य राष्ट्रियता भनी अध्ययनको सहजताका निम्ति प्रयोग गरिएको छ ।
राष्ट्रियताको प्रश्न अन्तर्रर्ााट्रय कम्युनिष्ट आन्दोलनभित्रको गंभीर विवादको प्रश्न हो । त्यहाँपनि दर्ुइ अति विद्यमान छन् । एउटा अति, वर्ग संर्घष्ाको प्रश्नलाई ओझेलमा पारेर पृथक ढंगले राष्ट्रियताको प्रश्नमात्रै उठाउने, अर्को अति भनेको त्यसको ठीक विपरित राष्ट्रियताको प्रश्नलाई विल्कुल इन्कार गर्दै यो केवल बर्ुर्जुवा आडम्बरका रूपमामात्रै बुझ्ने खतरा हो । यी दुवै अतिहरू यान्त्रिक र जडताका परिणाम हुन्भन्दै लेनिनले १९१३/१४ मा यस विवादलाई अन्त गर्दै भन्नुभयो “बर्ुर्जुवाहरूले अग्रपंक्तिमा बर्ुर्जुवा छलछाम वा फेशनसरह राष्ट्रिय मागका रूपमा अघि र्सार्छन्, तर र्सवहारा वर्गले राष्ट्रियताको प्रश्नलाई वर्गसंर्घष्ाको सहयोगीका रूपमा उठाउने गर्छन् ।” (more…)

View of the Communist Party of Sudan on the causes of the conflict in Darfur
The conflict in Darfur is decades older than the date of its recognition by the media and the international community. It is considered as one of the manifestations of the Sudanese crisis which started conjoined with independence and continues until now. According to our perception in the Communist Party of Sudan the main direct causes of this conflict can be grouped under the following two categories:

1. The historical roots of the conflict.
2. The role which was played by the different consecutive political regimes that governed the Sudan, and which eventually resulted in the escalation of the crisis till it was transformed into an international humanitarian tragedy, largely due to the atrocities committed by the National Islamic Front (NIF) regime, which took power in the Sudan on June 30, 1989. (more…)

१८ जेठ ०५८ को मध्याह्न । तत्कालीन अधिराजकुमार ज्ञानेन्द्र शाह भतिज नीराजनका साथमा चितवनको सौराहामा थिए । ज्ञानेन्द्रको मोबाइलमा युवराज दीपेन्द्रको फोन आयो । दीपेन्द्रले १९ गते शुक्रबारको भोजमा उपस्थित हुन काका ज्ञानेन्द्रलाई अनुरोध गरे । युवराजको यो अनुरोध शाही परम्पराअनुसार आदेशबराबर थियो । नाताले काका भए पनि शाही मर्यादामा युवराजको अनुरोध अधिराजकुमारले नकार्ने परम्परा दरबारमा थिएन । तर, नीराजनलाई १९ गते बिहान हेलिकोप्टरबाट काठमाडौं पठाएर ज्ञानेन्द्र पोखरातर्फलागे ।
१९ गते राति नै नारायणहिटी हत्याकाण्ड भयो, राजा वीरेन्द्रको वंश नै विनाश भयो । अधिराजकुमार ज्ञानेन्द्र भोलिपल्ट बिहान १० बजेमात्र काठमाडौं आइपुगे । दरबार सूत्रहरूका अनुसार ज्ञानेन्द्रलाई तत्कालीन शाहज्यादा पारसले घटनास्थलबाटै नरसंहारको सूचना दिएका थिए । घटनालगत्तै सूचना पाएका ज्ञानेन्द्र चाहेका भए रातभरमै काठमाडौं आउन सक्थे, गाडीबाट पनि । तर, उनी पोखरामै बसे । अर्को दिन पनि गाडीमा धादिङको मलेखुसम्म आएर सैनिक हेलिकोप्टरबाट काठमाडौं आएका थिए ।
काठमाडौं आउनासाथ उनी आफ्ना दाजुको परिवारका सदस्यहरूको लास भएको ठाउ“ वीरेन्द्र सैनिक अस्पताल गएनन् । पहिले उनले हत्या भएको नारायणहिटी दरबारको त्रिभुवन सदनस्थित बिलियार्ड हल र वरिपरिको बगैंचाको निरीक्षण गरे, त्यसपछि मात्र छाउनीस्थित अस्पताल पुगेर दाजु वीरेन्द्रका परिवारका सदस्यहरूको लास निरीक्षण गरे । (more…)

The place where Royal Massacre occured Billard Meeting Hall. In picture blood, pistol and galil. This picture was taken next day 7 A.M.

Let’s Give No Legitimacy to the Beneficiaries of the New Kot Massacre
Baburam Bhattarai
There was another Kot massacre in Nepal’s history on June 1st, 2001. Since the people are yet to get the facts of the tragedy, which killed King Birendra and other members of the Nepali royal family, it is evident that people everywhere are speculating and weighing conspiracy theories. As the saying goes, “paap-dhuri bata karaucha” [The sin shouts from the roof of the sinner’s house], we will one day know the truth. No one is ready to believe the propaganda which is being spread by the government and it’s foreign masters, especially since the way in which this tragedy is being explained—either the love affair or the accidental explosion theory—gives strong reasons to believe that the government itself is behind this tragedy. But this will only strengthen the just claim of the Nepali people to know the truth. So, a coalition between the nationalists and the people’s forces (NCP-Maoist) to unveil the real villains of the tragedy is what history demands from us at this particular moment of time. (more…)

Every day, tens of thousands of commuters, civil servants, diplomats travel up and down Maharajganj. The Foreign Ministry and Teaching Hospital are across the street. Yet, just over the wall inside Mohan Shumshere’s former palace at Laxmi Nibas, which served as the headquarters of the Bhairabnath Battalion, thousands of prisoners were detained, tortured, and exterminated between 2003-2005. This was a concentration camp in the heart of the city. Bhairabnath showed how easily human rights groups, activists, and even international humanitarian organisations could be kept in the dark about the military’s dirty secret. (more…)

वसन्त पोखरेल

तत्कालीन श्री ५ युवराजाधिराज दीपेन्द्र वीर विक्रम शाहदेवले वंश विनास गरिएको भनिएको नारायणहिटीको ँत्रिभुवन महल’ अब रहेन । भालूको रिस खनियाँमाथि भनिएझै ज्ञानेन्द्र एण्ड पारस कम्पनीले सो घर भत्काइदिए । अझ दीपेन्द्रका कपडा लत्ताहरू पनि निकालेर मध्यरातमा जलाइएछ । त्रिभुवनले बनाएकोकारण सो महललाई त्रिभुवन महल भनिएको थियो । महेन्द्र सो घरमा बसेनन् । किन बसेनन् थाहा भएन । सो घरमा पर-पाहुना आउँदा भोजभतेर चल्थ्यो, बैठक बस्थ्यो, त्यस्तै कामकोलागि प्रयोग भएको थियो । त्यसै घरमा ०५८ जेठ २१ गते राजपरिवारका सदस्यहरूको नृसंश हत्या भएको थियो । (more…)

प्रकाश- महासचिव, नेकपा -एकताकेन्द्र-मसाल)
आठ पार्टर्ीीये प्रतिक्रियावादी राज्यसत्ताको चरित्रमा आमूल परिवर्तन गर्न नचाहनेे शक्तिहरूका कारणले निर्धारित २०६४ जेठ/असारमा संविधानसभा निर्वाचन गरिने भएन । देशी तथा विदेशी प्रतिक्रियावादी गठबन्धनले षड्यन्त्रमूलक ढंगले निर्वाचन नगर्ने गुरुयोजना लागू गर्‍यो । परिणामस्वरूप देशमा गतिरोध भएको छ । आफ्नो अन्तिम दिन गन्दै रक्षात्मक स्थितिमा रहेको राजतन्त्रको षड्यन्त्रबाट मात्र आजको गतिरोध सिर्जना भएको होइन । बरू मूलतः अमेरिकी साम्राज्यवाद, भारतीय विस्तारवाद र यथास्थितिवादस“ग निर्ण्ाायक सम्बन्धविच्छेद गर्न नसकिरहेको आन्दोलनकारी पार्टर्ीीयेकै घरेलु प्रतिक्रियावादी शक्तिको समीकरणअनुसार भएको हो । उनीहरूको नीतिबाट राजतन्त्रलाई लाभ पुगिरहेको भए पनि यस देशी-विदेशी प्रतिक्रियावादी गठबन्धनले राजतन्त्रलाई आफ्नो समीकरणमा प्रत्यक्ष सामेल गर्न सकेको देखिएको छैन । मुलुकको गणतन्त्रमय वातावरणले उनीहरूलाई त्यसो गर्न दिइरहेको छैन । (more…)

ऋतुराज
माल्द्वीप्सको राजधानी माले घुमेर आउनुभएका माननीय शिक्षामन्त्री प्रदीप नेपालले अहिले जारी शैक्षिक आन्दोलन अराजक, अन्यायपर्ूण्ा, हिंसात्मक, धम्कीपर्ूण्ा, एजेण्डाविहीन आदि उहाँको शब्दभण्डारमा जे जति यस्ता शब्द छन् ती शब्द प्रयोग गरी मज्जेसँग आरोप थोपर्नुभयो । उहाँले आन्दोलन राजनैतिक दलको जनवर्गीय संगठनको नभएर गैरसरकारी संस्थाको आयोजनामा भएको र आफूलाई आन्दोलनकारीका मागहरू के हुन् भन्नेपनि थाहा नभएको कुरा बताउनु भयो । उहाँले सबै शिक्षक संगठन यो आन्दोलनको पछाडि नलागेको, भक्तपुरको शिक्षक युनियन भन्ने संस्थाले विरोध गरेको, लगाएको ताला खोल्न्ेको हात काट्ने धम्की आएकोले त्रासै त्रासले बन्द गर्नुपरेको, सुरक्षा दिने हो भने प्याब्सन र एन् प्याव्सनले विद्यालय सञ्चालन गर्र्छौं भनेको, आन्दोलनकारीका माग गत बैशाख १० गते नै पूरा भएको, एउटा माग राजनैतिक र कानुनी रूपमामात्र पूरा हुनेभएकोले संसद् चल्न दिनुपर्ने, राज्यमन्त्री वार्ताकोलागि साढे ६ बजेसम्म मन्त्रालयमा कुरेर बसेको, तर, वार्ता टोली नआएको, प्रदीप नेपाल नै कुन त्यस्तो जन्तु पर्‍यो कि वार्ता गर्नकोलागि त्यही नै चाहिन्छ भनेर आन्दोलनकारीले भन्नुपर्ने, समग्रमा आन्दोलन नाजायज भएको, यसको उद्देश्य गलत भएको जवाफ दिनुभयो । रेडियो नेपालको जेठ ९ गतेको विहानको अन्तरसम्वाद कार्यक्रममा उहाँले यस्ता कुरा उठाउनु भएको थियो । (more…)

ANAND SWAROOP VERMA, GAUTAM NAVLAKHA
In Maoist understanding, People’s War (PW) is 80 per cent politics and 20 per cent warfare. The decisive factor in a war o f this genre is not guns but the mobilisation of people for seizing power through protracted war. This is not to underplaythe significance of armed struggle in Maoist politics or to delink one from the other, but to stress that the mark of Maoist success lies in their emergence as the dominant political and ideological force in Nepal. The remarkable political consistency and dexterity displayed by them in sticking to their strategic goals and making their agenda (a democratic republic through an elected constituent assembly, interim government, under an interim constitution, etc) the basis, if not the rallying point, for ending the civil war, and attempting to win the mandate to constitutionally transform the state, are its articulation. In this paper we confine ourselves to the period 1990 onwards, leading up to PW – the period from February 1996 to the “12-point agreement” of November 2005. We highlight the elements of continuity in the salient features of the strategy of PW implemented by the Maoists. (more…)

by John Mage
A revolutionary civil war in Nepal ceased de facto with the popular triumph over King Gyanendra in April 2006, and de jure with the peace agreement reached in November 2006. The Royal Nepal Army (”RNA”) now calls itself the Nepal Army, and the peace agreement requires its democratization under the authority of the new government that includes the Communist Party of Nepal (Maoist). As of the date of writing this has not yet occurred and the Nepal Army is still commanded by those, primarily of the quite literally feudal elite, who — with U. S. “advisers” — had pursued the civil war with lawless brutality and impunity. Yet it is important not to underestimate the extent of the revolutionary changes in Nepal. Today both Nepal Army and the revolutionary armed forces (the People’s Liberation Army or “PLA”) are given in substance equal status under a peace agreement negotiated by the Nepalis themselves, and administered with the assistance of the United Nations. (more…)

By Joseph Ball
Over the last 25 years the reputation of Mao Zedong has been seriously undermined by ever more extreme estimates of the numbers of deaths he was supposedly responsible for. In his lifetime, Mao Zedong was hugely respected for the way that his socialist policies improved the welfare of the Chinese people, slashing the level of poverty and hunger in China and providing free health care and education. Mao’s theories also gave great inspiration to those fighting imperialism around the world. (more…)

सन्त खरेल
एकजना अलि मन्दबुद्धिकी बुहारी खेतको आलीमुनी बसेर आशौच गर्न थालिछ । सायद् पेट काटेको थियो, थाम्न सकिन । त्यही आलीहुँदै जेठाजु आउँदैरहेछ । जम्काभेट भयो । बुहारीले जेठाजु देखेपछि कपाल ढाक्ने चलन थियो । जेठाजुलाई नजिकै देखेपछि उसले हत्त न पत्त लगाएको गुन्यु तानेर टाउको ढाकी । आशौच गर्नचाहींँ रोकिन । त्यसरी गुन्यु माथि लैजाँदा कटीप्रदेश पूरै उदांग भयो । तैपनि जेठाजुको मान राख्न चुकिन । प्रधानमन्त्री गिरिजाप्रसाद कोइरालाले नेपाली जनताको वलिदानलाई त्यस्तै सम्मान दिने गर्नुभएको छ । त्यो पनि गृहनगरमा गएर (more…)

ऋतुराज
नेपाली कांग्रेसको जन्म जहाँ भएपनि त्यसको लालन पालन विराटनगरमा भयो । त्यसले पोषणयुक्त खाना, राजनैतिक शिक्षा-दीक्षा आन्दोलनको तालिम आदि इत्यादि विराटनगरस्थित कोइराला निवासको वीपी कक्षमा पायो । वीपीको खाटमा त्यतिबेलाकै सिरानीमा टाउको अडायो भने त्यो मान्छे जोसुकै होस् एकछिन् वीपी कोइराला बन्न पुग्छ । त्यसो त त्यहाँ अहिले जीपी कोइराला बाहेक अरूकोलागि कोठा, खाट, सिरानी बर्जित छ । जीपीपछि शेखरको पालो आउँछ कि सुजाताको त्यो समयले देखाउला । एकपटक सुटुक्क कोठा खोलेर प्रकाश कोइराला पसेछन् । त्यही सिरानीमा टाउको अडाएर पल्टेछन् । पल्टँदा-पल्टँदै भुसुक्क निदाएछन् । उनी कांग्रेसबाट ह्वात्तै राजावादी भए । त्यसरी नै मामाको खाट हो भनेर शैलजा आचार्यले शिरानीमा मुण्टो टेकाइछन् । आँखा लागिहालेछ । त्यसदिनबाट उनले मामालाई माओवादीसँग गठवन्धन गरेकोमा सत्तोसराप गरिन् । त्यो विछौनामा निदायो भने कोइराला कांग्रेसहरू राजावादी हुन्छन् । यसपटक गिरिजाप्रसाद कोइराला त्यही विछौना, त्यही शिरानीमा आराम गर्न गृहनगर जानुभएको छ । आत्तिएर जानुभएको छ । कतै भुसुक्क निदाउनु हुन हो कि भन्ने चिन्ता लागेको छ । (more…)

हिरामणि दुःखी
भर्खरै नेपाली का“गे्रसको जिल्ला सभापतिहरुको भेला सकियो । भेला अर्थहिन भएर गिरिजाकै इच्छा मुताविक समापन भयो । अधिंकाश जिल्लाहरुबाट राजतन्त्र हर्टाई गणतन्त्रमा जान दवाव दिने भन्दै उपस्थित भएका सभापतिहरु गिरिजाले राजालाई अझै पनि स्पेश दिनर्ुपर्छ भन्ने अडान राखेपछि निरास भएर फर्किएका छन् । अन्ततः बेलाबखत जेसुकै भनेर सस्तो लोकपृयता कमाउन खोजे पनि उनी राजतन्त्रलाई छोड्न कुनै पनि हालतमा तयार छैनन् भन्ने कुरा भेलामा स्पष्ट पारे । त्यतिमात्र होइन उनले गणतन्त्रका कुरा गर्ने सभापतिहरुलाई गणतन्त्रको नारा नउठाउन कडा निर्देशन समेत दिए । (more…)

सन्त खरेल
शहरमा बस्ने असामी र गाउँमा बस्ने साहु रहेछन् । गाउँतिर केबुल लाइन गएको थिएन । नेपाल टेलिभिजनले जे कार्यक्रम दिन्छ त्यही हर्ेर्ने हो । असामीको कोठामा टेलीभिजनले पचासौं कार्यक्रम दिएको थियो । पैसा अशुल्न गएका साहुले एकचरण पैसाको कुराकानी गरेपछि टेलीभिजनमा आँखा गडाए । एकसे एक कार्यक्रम हर्ेन थाले । कतै चलचित्र, कतै दोहोरी, कतै रामदेवको योगा, कतै रेश्लिङ, कतै खेलकूद, कतै गाडी कुदाउने प्रतियोगिता, कतै धार्मिक प्रवचन, कतै समाचार, कतै धारावाहिक कतै फाइट चलेको थियो । रिमोट थिच्यो एकछिन् हेर्‍यो । एकछिन्-एकछिन् गर्दा-गर्दै उनको घण्टा-दर्ुइ घण्टा वितेको पत्तै भएन । पैसा माग्न म्यात्तै भुले । अझ खान भनेर ल्याइदिएको चिया पनि चिसो भएछ । एकैचोटी साँझ परेपछि बल्ल घर जाने याद भयो । साहुलाई टेलीभिजन खोलेर रिमोट हातमा थमाइदिनु पर्छ, साहु छल्न सजिलो हुन्छ । तर सबै साहुलाई भने हैन । शहरमा बसेका, केबुल जोडेका साहुलाई असामीको टेलीभिजनले कुनै आकर्षा गर्दैन । (more…)

An article published in Le Drapeau Rouge newspaper, Canada

Developments over the last year in Nepal, after more than 10 years of armed struggle that shook the foundations of the old regime and won admiration from millions of exploited people and proletarians around the world, did not go without generating debates within the international communist movement—and within forces supporting revolution in that country. Many wonder about the decisions made by the leadership of the Communist Party of Nepal (Maoist) (CPN[M)]) and the future of their revolution. Important Maoist parties like the Communist Party of India (Maoist) and Communist Party of the Philippines publicly expressed their dissent with the Nepali comrades. [1] (more…)

ऋतुराज
जोग्राफिक च्यानल कहिलेकाहीं हर्ेदा बघेनीले अत्यन्तै बहादुरीकासाथ शिकार गर्छर्ेे सकी नसकी घिसार्दै डमरू भएको ठाउँमा ल्याउँछे । त्यसैबेला अलि पर बसेर हेरेको बाघ गर्जँदै आउँछ र सबलाई धपाएर एक्लै खान्छ । अघाएपछिमात्र अरूलाई छाडिदिन्छ । बल्ल जोखिमपर्ूण्ा शिकार गरेर ल्याउने बघेनीको पालो आउँछ । अझै त्यसैबेला हुँडार वा लकड्बग्घाहरू आए भने त खानै नपाई रन्थनिनु पर्छ । फेरि अर्को शिकारमा जानुपर्ने हुन्छ । बाघले आफै शिकारमा नगई बघेनीले ल्याएको शिकारमा सबैभन्दा पहिले नै अधिकार जमाउने रहेछ । (more…)

The working class and the oppressed masses of the people!
We are today, in the era of imperialism and proletarian revolution. Among all the major contradictions, the contradiction between imperialism and oppressed masses and people has intensified as principal one. The imperialism and its order has plunged the world into opression and exploitation and war and destruction. The war against Iraq and Afghanistan, internal and external conflicts in many countries of the Asia, Africa and Latin America and the threat of war against Iran, Syria, North Korea, and cowardly bulling against Cuba are the general phenomenon of imperialism today. Similarly the threat and intervention against Maoist people’s war in Nepal and Peru, the threat and intervention against the revolutionary movements of Turkey/North Kurdistan, India and Philippines, the killings of dozens of Iraqi as well as the Palestinen people every day in the Middle East are the horrendus crimes of imperialism today. (more…)